Kelly Muthoni in Hospital

U bevindt zich hier:://Kelly Muthoni in Hospital

Kelly Muthoni in Hospital

2018-09-04T15:11:02+00:00

Kelly (9 jaar) was vervelend terecht gekomen tijdens handstand spelletjes in huis. Omdat dit eigenlijk niet binnenshuis mocht, heeft ze het verzwegen tegen de leiding. De volgende dag kreeg ze een hele dikke voet en er kwam ook een dikke bult op de binnenkant van haar enkel. Toen het een dag later nog erger werd, is de matron met Kelly naar de dokter gegaan. Ze moest rust houden en uiteraard wat pillen nemen. Na een week werd het niet beter en zijn ze naar het lokale (governmental) ziekenhuis in Naivasha gegaan. De dokter zei dat ze moest blijven. Ze kreeg een bed in de Pedeatric (kinderafdeling). Een kamer met 8 bedden (allemaal verschillende donaties, vermoed ik) en uit de X-ray foto bleek dat er toch een breukje zat op haar enkel, echter op een andere plek dan waar de bult was ontstaan. De dikke bult ging vervolgens ook nog pus afgeven.

Dokters en zusters staakten al maanden; ze willen meer salaris. Eenmaal per dag komt er een (stagiair?) dokter langs met een karretje met wat medicijnen en verbandmateriaal. De antibiotica wordt ingespoten in de arm en de wond wordt schoongemaakt. Haar been rust op een blok.

Op haar kamer liggen kinderen met breuken en brandwonden. Vreselijke brandwonden door ongelukken met de jiko (kookstoof) of gekookt water, hete thee of zelfs kinderen die een pan kokende rijst over zich heen trokken toen de moeder wegliep om de was binnen te halen. De kinderen zien er verschrikkelijk uit en hebben enorme pijn; er ligt een baby, een jongetje van 1,5, een meisje van 3 jaar en een jongen van 11. Ze zijn verbrand over heel hun gezicht of juist hun benen. Halverwege de week worden er ook nog twee zusjes binnengebracht; zij hebben rijst in gekookt water over zich heen gekregen.

Als ouder of ‘ guardian’  ben je verplicht in het ziekenhuis bij je kind te blijven. Je slaapt in hetzelfde bed als het kind. De meeste ‘moeders’  liggen dan ook de hele tijd te slapen. Tussen 13-14u is er bezoekuur. Als je geluk hebt, komen er familieleden of kennissen langs die je iets te eten brengen. Voor de patiënt is er ‘s ochtends pap en tegen 17 uur is er nog een warme hap. Er is gelukkig wel een tentje aan de rand van het ziekenhuis waar je wat eten kunt kopen. Wij brengen tussen de middag vers gekookt voedsel, en omdat ik er toch was, was dat een mooie taak voor mij. Je wacht voor een bezoekershek tot het 13 uur is; als het hek open gaat, krijg je een stempel op je arm. Dat betekent dat je ‘visitor’ bent. Ze willen voorkomen dat patiënten wegrennen uit het ziekenhuis zonder te betalen. De eerste dag krijg ik ook een stempel, omdat ik erom vraag, maar omdat vervolgens mijn broek en shirt onder de inkt zitten, zie ik er de volgende dagen van af. De Mzungu (blanke) is geen risico, er ligt geen Mzungu in dit ziekenhuis.

Soms krijg ik de opdracht om medicijnen te halen (we noemen hier alles ‘medicines’ …); de ziekenhuis Pharmacie knikt nee als ik ze het briefje laat zien, blijkbaar out-of-stock (?), en verwijst me naar een pharmacist buiten de poort (aan de overkant van de weg). Het medicijn blijkt een soort van ‘ijzer-supplement’, eenmaal daags 7,5ml.

Kelly krijgt koorts, ze noemen het malaria. Het stikt er van de muggen; er zit maar weinig glas in de ramen en waarschijnlijk blijven ‘s nachts de lampen aan. Ze krijgt anti-malaria medicijnen en we worden geadviseerd een muggennet mee te brengen, als we dat willen. Misschien zouden die er standaard moeten hangen in een ziekenhuis, bedenk ik me. Ik zie maar twee netten, die van Asante en die van de buurjongen, Brian. Je kunt zien dat dit een welvarender gezin is; er komen tussen de middag veel kennissen met eten en zelfs chocoladekoekjes en ze bidden hardop de hele rozenkrans voor het verbrande jongetje. Hij kan na een paar dagen weer lopen maar de littekens zullen blijven.

Ik koop een studieboek en schriftje voor Kelly, dan kan ze tenminste wat bij blijven met school. Ohja, Germeen, da’s een goed idee. Tja, daar hadden ze zelf niet aan gedacht. Ik breng wat Engelstalige modebladen mee, die wil iedereen wel doorbladeren; ‘ rare mzungu met rare kledingstijlen’ ze hebben weer wat te lachen.

Kelly is pienter, ze is een van de weinigen op Asante die bijdehand is; ze snapt en kan veel en is prima in de omgang voor haar 9 jarige leeftijd.  Ik hoop dat het goed met haar enkel komt. Ze wil echter niet eten. Dat is een drama. Ze wil niks, behalve watermeloen. Tuurlijk, Germeen haalt wel weer een watermeloen ;-). Ze vertelden me dat ze een ‘stick’ voor haar hadden gekocht om mee te lopen. Ik dacht aan een kruk (dom natuurlijk) het bleek  een bezemsteel. Ze hinkt ermee naar het toilet en terug. Ohja, aunty Germeen, kun jij even doortrekken, want ik kan niet bij het touwtje, tuurlijk!

In de hoek ligt een meisje van een jaar of 15, ze krijgt nooit bezoek. Het blijkt dat ze epilepsie heeft, ze valt soms weg en dan gaat er iemand om een zuster roepen. Haar ouders hebben haar gebracht maar zijn nooit meer terug gekomen. Ze ligt er al maanden. Ze weet ook niet hoe ze ze kan bereiken; het opgegeven telefoonnummer bij de ‘ inschrijving’  blijkt niet juist…..geen geld, geen idee, geen thuis…this is Africa….

Kelly moet nog een tweede X-ray; die moet cash afgerekend worden (500 shilling, ongeveer 5 euro). Risper en Salome wisselen de wacht om op Kelly te passen. Risper vindt het er vreselijk, Salome vindt het wel okay om daar te zijn en een beetje te praten met iedereen. Ze weet ook alles, vannacht is er een vrouw bevallen van een tweeling Germeen, de tweeling is gezond, maar de moeder heeft de bevalling niet overleeft. Haar vader was net op tijd om haar de laatste zegen te geven. De andere kinderen waren er ook bij. Ze huilden heel hard.

Er zijn ook nauwelijks faciliteiten; het ziekenhuis was een paar jaar redelijk op orde maar de laatste tijd lijkt het er weer slechter. Voor een Keniaans overheidsziekenhuis is Naivasha echter best okay. Het gebrek aan goed personeel is echter een feit. Dit komt natuurlijk ook doordat de verpleegsters al maanden staken in het hele land; het lijkt alsof het ze geen bal kan schelen. Ik ben geen dokter, maar ik zou er wat graag aan de slag gaan om het ziekenhuis te verbeteren. Er moeten toch mogelijkheden zijn, met lokaal overheidsgeld, met eventuele vrijwilligers, etc. Op Kelly’s laatste dag zie ik een blanke jongeman die 2 jonge mensen rond leidt. Ik probeer contact te maken; hij is een jonge dokter uit de US en werkt hier al een paar maanden. Gelukkig!  Nee, hij doet geen kinderen, alleen volwassenen. Prima, blij dat je er bent!  Het is echt nodig. De basis gezondheidszorg is nog zooooooover van goede basis….

Op maandag worden we ‘gereleast’; tegen een uur of 10 komt de dokter vertellen dat Kelly naar huis mag. Salome belt manager Kezia om het goede nieuws te vertellen. We vragen haar naar de rekening. Ze weet het bedrag nog niet, maar ze zal bellen zodra ze het weet. Om 12 uur ga ik toch maar die kant op. Nee, de rekening is er nog steeds niet. Ze zijn ermee bezig. Samen met Susan worden we naar een klein kantoortje verwezen, de dame vertelt dat ze eerst nog informatie over de kosten van de medicijnen moet krijgen. We lopen naar de apotheek; nee hoor, die hebben hun administratie op orde. We lopen terug naar de administratie-dame in kwestie; de deur zit op slot, het is inmiddels 13 uur en de dame is met lunchpauze (van 13 – 14u). Om 14 uur kloppen we weer op haar deur  ‘yes, yest, I’am almost ready’. Ze schrijft op een papiertje hoeveel we moeten gaan betalen. Het is bijna 15000 shilling (bijna 150 euro); ik vraag haar naar de breakdown, maar die krijg je pas na betaling. We betalen aan een loketje; we krijgen een bonnetje, dat we weer af moeten geven aan een andere dame en daarna halen we Kelly op; we krijgen het bonnetje terug! Dat is ons betaalbewijs, voor bij de stempelcontrole. Susan moet nog een afspraak maken voor een check-up van Kelly; we moeten nog meer medicijnen kopen (antibiotica; ook out-of-stock) en net als het heel hard begint te regenen, stappen wij met zijn allen (en al onze attributen; bezemsteel, emmers, kleding, muggennet, thermoskan, potjes & pannen) in een taxi!

Yes! Na 10 dagen ziekenhuis, on our way HOME again!

Fijn dat we dankzij onze trouwe sponsoren naast onderwijs en eten ook zo’n ziekenhuis bezoek kunnen betalen en Kelly weer op de been kunnen helpen!

Heel Veel Dank namens Staff & Kids van Asante Childrens Home en vrijwilligers van Stichting African Child Foundation,

Germaine